deZRECHTS – Pod Zemí EP

  [BBaRak 2002]

* Ten klasyczny już czeski zespół poznałem tuż po wydaniu przez nich demówki - poznałem ich twórczość, a nie ich samych, niemniej jednak CD-r z demówką dostałem od jednego z założycieli BBaRaK Records z Pragi wraz z kilkoma singlami na winylu. Wiele lat później udało mi się zdobyć ich kolejna epkę, wydaną już na legalu. Był to niejako wstęp do pełnowymiarowych nagrań w latach późniejszych. Fajne, ciepłe podkłady oparte o sample ze starych komunistycznych nagrań bigbeatowych, dobrzy rapperzy z niezłymi tekstami o życiu... Przyjemna, dość krótka płytka od naszych południowych sąsiadów.  

* I got to know this classic Czech band just after releasing their demo tape - I got to know not them, but their music. Anyway, I recieved their demo on CD-r from one of the founders of BBaRaK Records from Prague with some vinyl singles. Many years later I managed to get their next EP, released officially. It was a kinda introduction to the full-length dicography later. Nice, warm beats made off samples taken from the old, communistic big beat songs, good rappers with nice lyrics about life... Pleasent, short record from out southern neighbours.


Mozkozrou
Mloci
Modlitba

LOOPTROOP - Fort Europa

  [David Vs. Goliath 2005]

* Zostałem fanem tego szwedzkiego zespołu dość szybko - tuż po usłyszeniu ich pierwszej oficjalnej płyty 'Modern Day City Symphony'. Szybko ściągnąłem ich dema z SoulSeek'a i czekałem na kolejne wydawnictwa, zarówno solowe, jak i wspólne. I doczekałem się wielu, między innymi albumu numer trzy - choć akurat tę płytę udało mi się dostać sporo lat później. Wspomnienia natychmiast wróciły: świetna, bujająca muzyka robiona przez DJ Embee, mieszająca hip hop z ragga w sposób taki, jak tylko Loop Troop potrafią. Szwedzi rymują bezbłędnie po angielsku, ich rewolucyjne i socjalistyczne teksty dokopują systemowi - płyta znowu jest mocna i bezkompromisowa, pomimo przyjemnych podkładów i świetnych refrenów. Nie da się ukryć, Promoe, Embee, CosM.I.C. i Supreme mają patent na to, aby anarchistyczną rewolucję sprzedać jako słodki produkt. I mnie to smakuje.  

* I became a fan of this Swedish rap group quite fast - soon after listening totheir first official album 'Modern Day City Symphony'. I downloaded their demos from SoulSeek and I was waiting for their upcoming projects, both solo and together. And I recieved many of them, album number three among the others - but I managed to get this one many years later. And the memories came back: great, rocking music made by DJ Embee, who's blending hip hop with ragga in a way that only LoopTroop can do that. Swedes rhyme in English with no mistakes, their revolutionary and socialistic lyrics kick the system - the record is strong and uncompromised again. Despite the nice beats and great choruses. It's clear that Promoe, Embee, CosM.I.C. and Supreme have an idea to sell the anarchy as a sweet product. And I enjoy it.


Fort Europa
Chana Masala
Hurricane George

HYENAS IN THE DESERT – Die Laughing

     [Slam Jamz 1996]

* Kupiłem sobie tę taśmę w hali Koszyki, kiedy jeszcze działała jako chaotyczne targowisko. Był tam sklep z tanią książką i koszami kaset za grosze. Wygrzebałem z owego kosza Hieny i jeszcze parę kaset (Da Brat, Freak Nasty i szóstką Whodini) - nie spodziewałem się wiele, bo takie okładki, jak owa epka, kojarzyły się raczej z metalem... No, ale płyta wyszła w wytwórni Chuck'a D, więc raczej rap? I to jaki! Krótka, ale treściwa płyta to esencja podziemnego, hardkorowego hip hopu. Muza, zrobiona przez Gary G-Wiz (tak tak, tego Białasa z Bomb Squad!) jest surowa i pełna niepokojących dźwięków, z perkusjami walącymi po głowie. A rapper Kendo jest równie surowy i bezkompromisowy, co podkłady. Jak może brzmieć typ, którego wyjebali z Main Source za bycie zbyt hardkorowym? The Source (nomen omen) również zjechali płytę (2,5 majka), zarzucając Hienom zbyt daleko posuniętą surowość i niepotrzebną brutalność... Pomimo recenzji, epka do dziś pozostaje w pamięci (i głośnikach) fanów, ja również bardzo ją lubię i czasem odświeżam. Szkoda, że kolesie nie wydali nic nowego razem, choć przecież obaj są aktywni - osobno. Hardkorowy, podziemny klasyczek.

* I bought this tape in Koszyki Market hall, when it existed as a chaotic bazaar. There was a shop with second hand books and baskets of tapes for cheap. So I dug out there Hyenas and some more tapes (Da Brat, Freak Nasty and sixth album from Whodini) - I didn't expect much, because such covers like this were dealing rather with metal... But the album came out in Chuck D's label, so maybe rap? Yes indeed! Short but very solid record is an essence of underground hardcore rap. Music was made by Gary G-Wiz (yes, this white guy from the Bomb Squad) and it is raw and full of disturbing sounds, with percussions hitting in the head. And rapper Kendo is raw and uncompromised as well as the beats. How can a rapper sound when u know that he was removed from Main Source for being too hardcore? The Source gave the album 2,5 mics, accusing the band of being too raw and brutal... Despite the review, the EP still remains in the memory and the speakers of the fans and I really like it too and refresh it from time to time. It's a pity that these guys haven't released anything since then - they still remain active, but separate. Hardcore, underground classic.


Concubinez
Can You Feel It
Other Side Of Midnight

LUPE FIASCO – Drogas Light

     [1st & 15th 2017]

* Po genialnym 'Tetsuo & Youth' Lupe wydostał się ze szponów Atlantic Records i poszedł w niezależność. No i w rezultacie wydał swój szósty krążek, który nie miał zbyt wiele nowego materiału - całość wygrzebana została z głębin studia i komputera Lupe. To miała być ulepszona wersja 'Lasers' - szkoda, że Lasery były jednym ze słabszych albumów rappera. Część kawałków jest tu naprawdę mocna - nie tylko, jak zwykle, tekstowo, ale i muzycznie, ale niestety niektóre traki są mało strawne. Dominuje tu nowoczesność, trapy i elektronika, choć owszem, wpadną czasem bardziej klasyczne dźwięki. Generalnie, album jest niezły, ale zdecydowanie brakuje mu wiele do debiutu i 'T&Y'.  

* After releasing genious 'Tetsuo & Youth' Lupe got free from the claws of Atlantic records and he went independent. As a result he gave us his sixth album - he didn't have a lot of new material, so he dug out some old stuff from the vaults. It was supposed to be a better version of 'Lasers' - a pity, that Lasers was one of the worse albums from Lupe... some of the tracks are dope tho - not only lyrically as always, but also the music is lit, but unfortunately some tracks are unbearable. The material is dominated by modern sounds, trap and electronics, but yes, indeed, we have some classic inserts. Generally, the album is not that bad, but it is far after the debut and 'T&Y'.


Promise
Pick Up The Phone
Made In the USA

THE MIGHTY UNDERDOGS – Droppin' Science Fiction

    [Definitive Jux 2009]

* Ta płyta nie mogła być słaba. Korzenne, gęste beaty od Headnodic'a nakręcają klimat, a na tej bujającej muzie jest Lateef i jeden z moich ulubieńców: Gift Of Gab. Niemniej jednak trochę brakuje tu do ideału, zwłaszcza jeśli chodzi o wybitnych skądinąd rapperów. Kawałki są na siłę udziwnione, choć możliwe, że po prostu takie był koncept - w końcu chłopaki wrzucają sajens fikszyn, tak? Nie chcę powiedzieć, że to zła płyta - mimo, iż recenzje w prasie muzycznej nie były zbyt optymistyczne. Jest tu jednak coś takiego, co nie pozwala cieszyć się pełnią szczęścia. W każdym razie ja i tak lubię tu powracać, a Gift i tak rządzi. 

*This album just couldn't be wack. Rooty, thick beats from Headnodic rock the vibe and on them beats we can listen to Lateef and one of my favorite emcees, Gift Of Gab. Anyway, the album lacks something to be perfect, especially when it comes to the rappers - seasoned, whatever you say. The tracks are made weird, but maybe that was the concept behind - guys are droppin science fiction, right? I don't want to say that it is a bad record - despite the negative reviews in the press. But there's something here that doesn't let you enjoy fully. But I like to come back to it and Gift rules anyway. 


Science Fiction
ILL Vacation
Escape

KOOL SAVAS – Aura

   [Essah 2011]

* Savasa lubię od czasu producenckiej płyty Plattenpapzta, gdzie Kool objawił się z kawałkiem 'King of Rap'. Jego debiut utwierdził mnie w przekonaniu, że warto mu kibicować. Tu mamy trzeci krążek (nie liczę mikstejpów John Bello), ledwie półgodzinny, który pozwolił mu jednak zdobyć swoje pierwsze złoto. Jest nieco bardziej elektronicznie, czasem w ogóle słychać tu electro - z korzyścią dla brzmienia. Jednak nie wszystko jest tu takie super, część kawałków wpada do szufladki z typowym niemieckim rapem tamtego okresu. Nie chcę powiedzieć, że płyta jest zła, ale również nie powaliła mnie na kolana. Takie trochę na siłę, choć przez te 34 minuty znalazłem parę naprawde dobrych momentów. 

* I like Savas since Plattenpapzt's producing album, where Kool showed up with a song 'King Of Rap'. His debut made me sure that it is worth to check him out regularly. This is his third album (I don't count the John Bello mixtapes), it lasts only half an hour, but it let him to get his first gold. It's a bit more electronic that the previous ones - sometimes even just electro, but it is for the sake of the album. Well, not every song here is dope, some just fall into typical German rap from that period. I can't say it is a bad record, but it didn't get me on my knees. A bit forced, but during those 34 minutes I found some good moments.



Aura
Und Dann Kam Essah
Nie Mehr Gehn

WYCLEF JEAN – The Preacher's Son

   [J 2003]

* Wyclef jako członek Fugees przeszedł do historii ze statusem legendy. Mając takie zaplecze respektu poszedł solo, robiąc to, na co żywnie miał ochotę. Zaowocowało to sporą ilością płyt, które brzmią... bardzo różnie. Pierwsze albumy trzymały jeszcze fanów Fugees, ale potem zaczęło się to rozmywać, bo Wyclef szedł w stronę swoich muzycznych korzeni - czyli na Haiti. Ma to odzwierciedlenie również na czwartym albumie Clef'a. Dźwięczy tu wszystko - od nowoczesnego (jak na '03) hip hopu, przez klasyczne brzmienia z NY, aż po ragga, soul, czy inne karaibskie wariacje. Krążek ten jest bardzo zróżnicowany, ale przyznać trzeba, że ma gorące momenty, głównie wtedy, kiedy wchodzi zaproszony rapper. Missy Elliott niszczy system wraz z 'Party to Damascus', świetną robotę robią Scarface, Prodigy, Rah Digga, czy Redman, a w jamajskich klimatach dogrzewają klimat Elephant Man i Buju Banton. Dzięki tym gościom płyty słucha się bardzo dobrze, sam Wyclef mógłby nie dać rady pociągnąć tego wózka, pomimo swoich niewątpliwych talentów muzycznych. A tak mamy bardzo fajną płytę.   

* Wyclef, as a member of Fugees is now a part of history with a legendary status. Having such a great resource of respect, he went solo and he did whatever he wanted. As a result we had plenty of records, that sound... differently. First albums sound proper for Fugees fans, but then Clef started going back to his Haitian roots. It is already shown here, on his fourth record. We have every type of sound here - we have modern rap (as for '03), classic NY vibe, ragga, soul and other Carribean variations. This album is varied, but I must admit that it has got some strong moments - especially when other rapper comes in. Missy Elliot distroys the system with 'Party to Damascus', we have excellent job done by Scarface, Prodigy and Redman and some ragga legends, as Elephant Man and Buju Banton. Due to those guest vocals I listen to this album with pleasure, Wyclef could not bare to put this thing up - despite his undoubted musical talents. So we have quite a nice record here.



Party To Damascus
Industry
Take Me As I Am